Mensen vragen wel eens naar je favoriete muziek. Verwonderde blikken duiken op als een twintiger hierbij Pink Floyd noemt. Mijn voorliefde voor oldies en Pink Floyd in het bijzonder impliceert 
echter niet dat de hedendaagse pop-rock-elektro-rap-dance scene mij niet kan bekoren, verre van zelf. Maar de pure muziek vanaf de jaren 70 blijft er boven uitsteken. De hippie en flower power beweging beleefde op dat moment zijn hoogdagen, en talrijke bands kenden hier hun ontstaan in. Een gouden muziek tijdperk. Jullie hoeven echter niet te vrezen dat ik morgen met bandana in het haar naar buiten kom, want wat volgt is geen outing van mezelf als verloren gelopen hippie, maar veeleer een discours voor de pure rock-muziek. Je kan het ook bekijken als een indirecte kritiek op de huidige gecommercialiseerde muziek-industrie, waarbij het financiële aspect al te vaak de bovenhand neemt. Verder geen paniek: ik laat m’n vaders olifantenpijpen mooi op zolder liggen, want een pleidooi om Pink Floyd plat te draaien in de boiten over heel het land, is dit allerminst . De schamele dansmoves die ik beheers, bewaar ik net als jullie liever voor een vette Crookers-beat. Pink Floyd’s muziek kan en hoeft trouwens niet uit te pakken met een hoge dansbaarheidsgraad. Getuige hiervan onderstaande video-clip, See Emily Play uit 1967, dat voor hun eerste wereldwijde hit zorgde.
De band geeft het beste van zichzelf in de schaduw van het Atomium. Het lucht-drummen is geboren, evenals een nieuw genre: Psychedelische Rock.
Dat de Engelse band mee aan de basis staat van een van de grootste verschuiving in de muziekgeschiedenis, valt bijna niet te ontkennen. Hun typische Psychedelische muziek bereikt al snel de overkant van de oceaan en geeft inspiratie voor de ontwikkeling van onder andere The Doors en The Velvet Underground (groep van Lou Reed). Enkele jaren later blijkt Pink Floyd met Roger Waters, Nick Mason, Richard Wright en Syd Barrett mee aan de wieg gestaan te hebben van de – wat in algemene termen omschreven wordt als – Progressieve Rock.
Door de opkomst van de analoge synthesizers en z’n geestverruimende jingles, staat dit genre in schril contrast met wat voorheen gangbaar was.
Niet enkel het gebruik van elektronische muziek is kenmerkend voor deze nieuwe stroming. Ook nieuw was de aandacht voor het groter geheel. Bij het ontwikkelen van nieuwe albums werd voortaan gestreefd naar overkoepelende thema’s waarbij elk lied zorgde voor een opbouw in het grote verhaal. Liederen van meer dan tien minuten zijn geen uitzondering, en songs krijgen een duidelijke opbouw of worden zelfs gespreid over verschillende nummers met fade in/outs. Hiermee werd getracht een idee of boodschap over te brengen aan het publiek. 
Dit gebeurde niet enkel op basis van de redelijk filosofische songteksten, maar zeker ook aan de hand van vergaande cover-illustraties en spectaculaire visualisaties bij de concerten. Op al deze vlakken kan Pink Floyd gerust als een succesvol pioneer gezien worden. Met twee albums (The Wall en Dark Side Of The Moon) in de top 20 van best verkochte albums, doet Pink Floyd immers evengoed als The Beatles-mania.
Dark Side Of The Moon (1973) betekende voor Pink Floyd de definitieve doorbraak, het album schoot in een mum van tijd naar de hoogste plaats in alle rankings. Enkel Michael Jackson’s Thriller (110 milj expl) is er tot op heden in geslaagd meer albums te verkopen. De plaat behandeld verschillende maatschappelijk thema’s als oorlog, geld, tijd, werkdruk, dood en krankzinnigheid. De songs lopen min of meer in elkaar door en het gebruik van de synthesizer en elektrische gitaar kent in dit album zijn hoogtepunt, wat vaak voor een mooie mix tussen zang en instrumentaliteit zorgt. De meeste songs van dit album dragen een zekere duisterheid met zich mee. Dit brengt in eerste instantie een rustgevend gevoel teweeg en brengt jezelf haast in een trance.
Het volgende album Wish You Where Here (1975) gaat min of meer op hetzelfde elan verder en kan gezien worden als een eerbetoon aan de bezieler van de groep, Syd Barret, die de hoogdagen van zijn groep echter nooit actief heeft kunnen meemaken. Het titelnummer Wish You Where Here is een bundeling van alles waar Pink Floyd 
voor gekend staat en waaraan het zijn unieke succes aan te danken heeft. Het nummer begint met het zoeken van de juiste frequente op de radio en komt na een kort radiogesprek plots terecht bij het lied. Dit wordt gevolgd door een korte opbouw waarna de meesterlijke, haast poëtische, lyrics het afwisselend van de gitaren overnemen. Een nummer van meer dan vijf minuten, dat van begin tot eind blijft boeien…enkel Pink Floyd kan dit voor mij waarmaken.
The Wall uit 1979 staat niet enkel gekend om z’n gigantische verkoopcijfers(30miljoen expl), het kan gezien worden als het ultieme totaalconcept van de groep en geeft op sublieme wijze weer hoe vergaand de symboliek achter zulke albums is. Nummers als Another Brick In The Wall, Mother en Comfortably Numb sieren dieze dubbel-LP, dat geïnspireerd is op het leven van frontman Roger Waters. Naast het album werd er een gelijknamige film gedraaid met Bob Geldof in de hoofdrol. Dit ligt volledig in de lijn met het thema van de plaat en vertelt, aan de hand van de songs en schitterende animaties, het verhaal van een jonge rockzanger die steeds meer geïsoleerd raakt van de maatschappij, en een spreekwoordelijke muur rond zich opbouwt. Diezelfde 
Wall werd tijdens hun live-concerten ook letterlijk opgebouwd tussen de groep en het publiek. Ongetwijfeld een van de meest absurde verwezenlijkingen in de geschiedenis, maar zeer kenmerkend voor Pink Floyd. Bij de val van de Berlijnse Muur in 1989 werd dit succesvol optreden overgedaan in een samenwerking van Roger Waters en enkele andere artiesten. Het concept blijft echter zo sterk dat het binnenkort een nieuw leven wordt ingeblazen met een wellicht laatste wereldtournee van Roger Waters, helaas zonder de andere Pink Floyd leden.
Pink Floyd in zijn geheel was anders ook niet vies van andere spectaculaire concert-concepten. Voor de lasershows van Tommorowland en andere dance-festivals moeten deze oude rakkers zeker niet onderdoen. Ze maakten hier sinds 1970 al gebruik van, en het werd zowat hun handelsmerk, met een hoogtepunt tijdens de P*U*L*S*E tour. Het bleef uiteraard niet bij honderden laserinstallaties: vuurwerk, gigantische opblaasfiguren, stijgende pontons, heliumballonnen en vliegende objecten maken van hun shows een streling voor het oog. 
In de jaren tachtig werd er uiteraard mee op de kar van de Stadium-Rock gesprongen, maar om de concerten nog extra cachet te geven, realiseerden ze daarnaast unieke optredens in onder andere de binnenstad van Venetië, aan de ruïnes van Pompeii en zelfs in de voortuin van Versaille. Waar de huidige artiesten zichzelf wel eens durven verstikken in het spectakel van hun eigen show, is Pink Floyd er steeds in geslaagd om het muzikale aspect niet uit het oog te verliezen.
Om kort het verloop en de evolutie binnen de groep te schetsen, kan dit best opgedeeld worden in drie tijdperken. Toch bleef het psychedelische en progressieve aspect gedurende dertig jaar in alle veertien studio-albums aanwezig. Naarmate het LSD tijdperk wat gas terugnam – oa na Jim Morrisson’s dood – trad er een duidelijk matiging van het extreme psychedelische in de muziek in. Met die overgang kwam er ook een einde aan het Syd Barrett-tijdperk, in feite de creatieve bezieler van de groep. Deze creativiteit werd echter bekomen door overmatig druggebruik, en bracht moeilijkheden voor de groep teweeg. Inmiddels was vijfde man, David Gilmour, de band komen vervoegen en drong er zich een noodgedwongen afscheid van Syd Barrett op.
Na zijn vertrek kon de groep zich helemaal ontplooien en sloeg het de internationale weg in met vier monster-albums op zes jaar tijd (Dark Side Of The Moon, Wish You Where Here, Animals en The Wall). Echter na dit laatste album, begonnen er nieuwe spanningen op te treden tussen Roger Waters, die in de afgelopen periode vooral de touwtjes in handen had genomen, en David Gilmour.
Onenigheid over welke weg de groep verder zou inslaan, maakte het voor Roger Waters duidelijk dat Pink Floyd voor hem geen toekomst meer bood. Hij perste er nagenoeg alleen nog een laatste ‘gezamenlijk’ album uit, met The Final Cut als toepasselijke titel. Sindsdien heeft hij zich niet meer ingelaten met de groep en bleef zich nog enkel vastklampen aan het veelzijdige The Wall.
David Gilmoure en de rest van de groep gingen aan een fel verlaagde productiviteit nog een tien jaar verder en brengen nog twee albums uit (Momentary Lapse of Reasen en The Division Bell). Sindien zijn er geen nieuwe nummers of albums van Pink Floyd uitgekomen. De band trad na het vertrek van Waters in 1983 ook nooit meer in zijn geheel op, op het Live-Aid benefiet in 2005 na.
De symbolische, haast filosofische songs maken samen met de onwaarschijnlijke coverillustraties en fenomenale live-concerten van Pink Floyd een band die vele decennia heeft overleeft en nog steeds voor muzikaal genot kan zorgen.
